Historiek

Belgium

1. Yves Lampaert

Belgium

2. Philippe Gilbert

Kazakhstan

3. Alexey Lutsenko

  • Australia
    4. Luke Durbridge
  • Netherlands
    5. Dylan Groenewegen
  • Belgium
    6. Oliver Naesen
  • Belgium
    7. Tiesj Benoot
  • Netherlands
    8. Dylan Van Baarle
  • Australia
    9. Mitch Docker
  • France
    10. Florian Senechal
  • France
    11. Tony Gallopin
  • Denmark
    12. Matti Breschel
  • Belgium
    13. Maxime Vantomme
  • Luxembourg
    14. Jean-Pierre Drucker
  • Austria
    15. Lukas Pöstlberger
Jaar 11 22 33
2017
Belgium
Yves Lampaert
Belgium
Philippe Gilbert
Kazakhstan
Alexey Lutsenko
2016
Belgium
Jens Debusschere
France
Bryan Coquard
Belgium
Edward theuns
2015
Belgium
Jelle Wallays
Belgium
Edward Theuns
Netherlands
Dylan Van Baarle
2014
Netherlands
Niki Terpstra
United States
Tyler Farrar
Slovenia
Borut Bozic
2013
Italy
Oscar Gatto
Slovenia
Borut Bozic
Australia
Mathew Hayman
2012
Netherlands
Niki Terpstra
France
Sylvain Chavanel
Netherlands
Koen De Kort
2011
Belgium
Nick Nuyens
United Kingdom
Geraint Thomas
United States
Tyler Farrar
2010
Denmark
Matti Breschel
Belgium
Bjorn Leukemans
Netherlands
Niki Terpstra
2009
Belgium
Kevin Van Impe
Belgium
Niko Eeckhout
Belgium
Tom Boonen
2008
France
Sylvain Chavanel
Netherlands
Steven De Jongh
Belgium
Niko Eeckhout
2007
Belgium
Tom Boonen
Belgium
Niko Eeckhout
Australia
Stuard O'Grady
2006
Belgium
Frederik Veuchelen
United Kingdom
Jeremy Hunt
France
Lloyd Mondory
2005
Belgium
Niko Eeckhout
United Kingdom
Roger Hammond
Italy
Gabriele Balducci
2004
Belgium
Ludovic Capelle
Estonia
Jaan Kirsipuu
United Kingdom
Roger Hammond
2003
Australia
Robbie McEwen
Australia
Baden Cooke
Netherlands
Max Van Heeswijk
2002
Australia
Baden Cooke
Hungary
Laszlo Bodrogi
Belgium
Jo Planckaert
2001
Belgium
Niko Eeckhout
Belgium
Wilfried Peeters
Latvia
Arvis Piziks
2000
Netherlands
Tristan Hoffman
Belgium
Peter Van Petegem
Denmark
Lars Michaelsen
1999
Belgium
Johan Museeuw
Belgium
Michel Van Haecke
Belgium
Chris Peers
1998
Belgium
Tom Steels
Belgium
Johan Capiot
Belgium
Andrei Tchmil
1997
Belgium
Andrei Tchmil
France
Ludovic Auger
Belgium
Hans De Clercq
1996
Netherlands
Tristan Hoffman
Belgium
Edwig Van Hooydonck
Denmark
Brian Holm
1995
Netherlands
Jelle Nijdam
Belgium
Tom Steels
Italy
Adriano Baffi
1994
Belgium
Carlo Bomans
Belgium
Marc Sergeant
Belgium
Ludwig Willems
1993
Belgium
Johan Museeuw
Italy
Franco Ballerini
Belgium
Jo Planckaert
1992
Germany
Olaf Ludwig
Italy
Mauro Zanoli
Belgium
Jean-Pierre Heynderickx
1991
Belgium
Eric Vanderaerden
Germany
Uwe Raab
Germany
Remig Stumpf
1990
Belgium
Edwig Van Hooydonck
Netherlands
Adrie Van Der Poel
Belgium
Marc Sergeant
1989
Belgium
Dirk De Wolf
Netherlands Antilles
Theo De Rooy
Belgium
Johan Museeuw
1988
Netherlands
John Thalen
Belgium
Fons De Wolf
Netherlands
Nico Verhoeven
1987
Netherlands
Jelle Nijdam
Belgium
Herman Frison
Ireland
Sean Kelly
1986
Belgium
Eric Vanderaerden
Netherlands
Adrie Van Der Poel
Netherlands
Peter Stevenhaagen
1985
Eddy Planckaert
Belgium
Eric Vanderaerden
Belgium
Jef Lieckens
1984
Belgium
Walter Planckaert
Belgium
Rudy Matthijs
Belgium
Marc Sergeant
1983
Belgium
Etienne De Wilde
Netherlands
Jan Raas
Belgium
Eric Vanderaerden
1982
Netherlands
Jan Raas
Belgium
Jean-Luc Vandenbroucke
Belgium
Eddy Vanhaerens
1981
Belgium
Frank Hoste
Netherlands
Cees Priem
Netherlands
Gerrit Van Gestel
1980
Netherlands
Johan Van Der Meer
Netherlands
Jan Raas
Belgium
Guido Vansweevelt
1979
Belgium
Gustaaf Vanroosbroeck
Belgium
Walter Planckaert
Netherlands
Jan Raas
1978
Belgium
Frank Hoste
Belgium
Guido Vansweevelt
Belgium
Ferdi Vandenhaute
1977
Belgium
Walter Planckaert
Belgium
Luc Leman
Belgium
Marc Demeyer
1976
Belgium
Willy Planckaert
Belgium
Marc Demeyer
Belgium
Walter Planckaert
1975
Netherlands
Cees Priem
Netherlands
Tino Tabak
Belgium
Roger Swerts
1974
Belgium
Louis Verreydt
Belgium
Ronald Dewitte
Netherlands
René Pijnen
1973
Belgium
Roger Loysch
Belgium
Jos Abelshausen
Belgium
Freddy Maertens
1972
Belgium
Marc Demeyer
Belgium
Noël Van Tieghem
Belgium
Eddy Verstraeten
1970
Belgium
Daniel Van Ryckeghem
Belgium
Eric Leman
Belgium
Frans Verbeeck
1969
Belgium
Erik Leman
Belgium
Albert Van Vlierberghe
Belgium
Willy Vanneste
1968
Belgium
Walter Godefrood
Belgium
Willy Monty
Belgium
Bernard Vandekerckhove
1967
Belgium
Daniel Van Ryckeghem
Belgium
Georges Van Den Berghe
Belgium
Jos Spruyt
1966
Belgium
Walter Godefroot
Belgium
Willy Bocklant
Netherlands
Peter Post
1965
Belgium
Alfons Hermans
Belgium
Julien Haelterman
Belgium
Roger De Breuker
1964
Netherlands
Piet Van Est
Belgium
Etienne Vercauteren
Belgium
Jos Dewit
1963
Belgium
Clément Roman
Belgium
Dieter Puschel
Belgium
Robert Seneca
1962
Belgium
Martin Van Geneugden
Netherlands
Piet Rentmeester
Netherlands
Piet Van Est
1961
Belgium
Maurice Meuleman
Belgium
Romain Vanwynsberghe
Belgium
Leon Vandaele
1960
Belgium
Arthur Decabooter
Belgium
Edgard Sorgeloos
Belgium
Julien Schepens
1959
Belgium
Roger Baens
Belgium
Louis Proost
Belgium
Briek Schotte
1958
Belgium
André Vlaeyen
Belgium
Norbert Van Tieghem
Belgium
Ernest Heyvaert
1957
Belgium
Noël Foré
Belgium
Michel Van Aerde
Belgium
André Noyelle
1956
Belgium
Lucien Demunster
Belgium
Frans Schoubben
Belgium
Andre Rosseel
1955
Belgium
Briek Schotte
Belgium
Fred Debruyne
Belgium
Alfons Vandenbrande
1954
Belgium
Germain Derycke
Belgium
Briek Schotte
Belgium
Florent Rondelé
1953
Belgium
Briek Schotte
Netherlands
Adrie Voorting
Belgium
Marcel De Mulder
1952
Belgium
André Maelbrancke
Belgium
Louis Wouters
Belgium
Karel De Baere
1951
Belgium
Raymond Impanis
Belgium
Marcel Hendrickx
Belgium
Andre Rosseel
1950
Belgium
Andre Rosseel
Belgium
Emile Van Der Veken
Belgium
Jules Depoorter
1949
Belgium
Raymond Impanis
Belgium
Lionel Vanbrabant
Belgium
Maurice Mollin
1948
Belgium
Andre Rosseel
Belgium
Marcel Verschueren
Belgium
Florent Mathieu
1947
Belgium
Albert Sercu
Belgium
Julien Van Dycke
Belgium
Emile Masson
1946
Belgium
Maurice Desimpelaere
Belgium
Norbert Callens
Belgium
Briek Schotte
1945
Belgium
Rik Van Steenbergen
Belgium
Briek Schotte
Belgium
Norbert Callens

Terpstra begon zijn carrière als baanwielrenner in combinatie met de weg. Zo wist hij bijna alle Nederlandse titels te behalen in verschillende disciplines. In 2005 won hij zilver op het WK in de ploegenachtervolging. In 2006 stak hij voor het eerst de neus aan het venster in ons land toen hij de vierde etappe in de Ronde van België op zak stak. Dan volgen drie magere jaren zonder overwinning.
Tot de Hollander in 2009 de derde etappe het Critérium du Dauphiné Libéré won. Een jaar later volgde de eerste van in totaal drie nationale titels op het Nederlands kampioenschap (2010, 2012 en 2015). Vanaf 2011 verhuisde Terpstra van de Duitse stal Team Milram naar het Quick Step van Patrick Lefevere. Dat werd een jaar zonder overwinningen maar in 2012 won hij voor het eerst Dwars door Vlaanderen na een solo van dertig kilometer, wat de start betekende van de beste periode in zijn carrière. In de Ronde van Vlaanderen bolde hij als zesde na winnaar en ploegmaat Tom Boonen binnen. Een week later legde hij beslag op de vijfde plaats in Parijs-Roubaix. Op het einde van dat seizoen pakte hij zijn tweede nationale titel na een solo van vijftig kilometer en werd hij wereldkampioen in de ploegentijdrit. In 2013 sloop hij met een derde plek dichterbij een overwinning in Parijs-Roubaix en verlengde hij met Omega Pharma-Quick Step de wereldtitel in het ploegentijdrijden.

2014 werd een voltreffer voor de tijdrijder. Hij pakte de eerste etappe in de Ronde van Qatar en sleepte het eindklassement binnen. Terpstra won ook voor de tweede keer Dwars door Vlaanderen door als enige het peloton voor te blijven. In het daaropvolgende interview met Sporza toonde de Nederlander zich van zijn culturele kant. Hij antwoordde met de eerste zinnen uit het lied “Als je wint, heb je vrienden” van Herman Brood en Henny Vrienten. Twee dagen later eindigde hij tweede na Sagan in de E3 Harelbeke. Net als in 2012 behaalde hij een zesde stek in Vlaanderens Mooiste maar een week later was het raak. Terpstra kwam solo aan op de Vélodrome en won Parijs-Roubaix.

In het recentste seizoen was het vooral balen geblazen voor de Nederlander. Hij won voor de tweede keer de Ronde van Qatar. Maar in de Omloop Het Nieuwsblad moest hij zijn meerdere erkennen in Ian Stannard, in Gent-Wevelgem was Luca Paolini net te sterk en in de Ronde van Vlaanderen verloor hij kansloos de spurt van de bonkige Alexander Kristoff. In het najaar won hij de Ronde van Wallonië en pakte hij zijn derde Nederlandse titel. Het moge zeker zijn dat de carrière van de 31-jarige Nederlande nog niet voorbij is.

‘Rambo’ was Niko’s bijnaam in het peloton. En die dag liet hij duidelijk blijken dat hij die naam dubbel en dik waard was. Wie in zulke omstandigheden al na acht kilometer wedstrijd het peloton het nakijken geeft en een hele bende in zijn eentje vloert in ware flandrienstijl moet wel verbazing, en vooral bewondering, opgewekt hebben bij zijn collega’s en de rest van de wielerwereld. “Veel collega's in het peloton weten dat ik best veel in mijn mars heb. Door tegenslag kon ik mezelf tot dusver nog niet echt op topniveau manifesteren. Nu ben ik wat ik wezen wil: een kandidaat-winnaar van koersen met naam. Over toptien-plaatsen in klassiekers hoor je me nog niet spreken. Wat net daaronder komt, past wel binnen mijn mogelijkheden.”

Dankzij deze heldhaftige zege in Dwars door Vlaanderen maakte de wrange nasmaak van twee eerdere tegenslagen plaats voor trots en nog meer ambitie bij Eeckhout. Eerst en vooral was er de vorige editie van Dwars door Vlaanderen, waarin de jury hem diskwalificeerde omdat hij gesignaleerd werd aan de klink van een volgwagen. “Vorig jaar fietste ik nog sneller in deze wedstrijd, maar daar was de UCI-commissaris het niet mee eens. Ik denk niet dat iemand me vandaag zoiets kan aanwrijven.” En dan was er ook nog de afloop van Nokere Koerse, een week voor zijn zege. “Ik werd, als sterkste van de wedstrijd, gerold door iemand die de hele tijd door op zijn moeder riep (Vanhaecke, nvdr) en in de slotkilometer plots vleugels kreeg. Geloof me, dat stak. Waar het schip straks voor me strandt weet ik niet. Ik blijf gewoon hard werken, zie dan wel waar ik uitkom. Van één ding ben ik, meer dan ooit, overtuigd: Rambo zal nog veel oorlogen winnen.”
En dat deed hij. Vier jaar later, op 23 maart 2005 mag de West-Vlaming een tweede keer met de trofee pronken op de 60e editie van Dwars door Vlaanderen. Deze keer geen hondenweer zoals in 2001, voor deze jubileumeditie liet de stralende zon zich van haar beste kant zien. Deze keer ook geen huzarenstukje van ‘Rambo’ zoals hij in 2001 opvoerde. Vanaf de start ligt het tempo in het peloton verschroeiend hoog en een echte serieuze aanval komt er pas op 85 kilometer van het einde, wanneer veertien renners er net voor de beklimming van de Eikenberg vandoor gaan. Het peloton laat echter niet begaan en zes kilometer later komt alles weer samen. Koen Barbé waagt vervolgens nog een poging, maar ook hij wordt al snel weer opgeslokt door het peloton.

Na de beklimmingen van de Kalkhoveberg en de Paterberg, op 55 kilometer van de aankomst, acht Eeckhout het tijd voor wat actie. Hij rijdt samen met dertien andere renners, waaronder landgenoten Boonen, Van Petegem, Mattan en Devolder, weg en gaat uiteindelijk de slotronde in met een kopgroep van negen renners. Aan de finish in Waregem komt het tot een sprint met acht renners – voor Nico Mattan ging het wat te snel en hij moest even voordien lossen – waarin Eeckhout het haalt van de Brit Roger Hammond en de Italiaan Gabriele Balducci. Een nieuwe zege erbij voor ‘Rambo’, die de tiende renner is die de armen al tweemaal zegevierend in de lucht mocht steken in Waregem.

Een derde zal hij er niet meer bij doen, al komt hij in 2009 heel dicht in de buurt om alleen recordhouder te worden. Ondanks het hoge tempo van het peloton in deze weer miezerige editie ontstaat er toch een kopgroep van dertien renners, met daarin Niko Eeckhout. Wanneer Heinrich Haussler op vijftien kilometer van het einde in de aanval gaat, kunnen enkel Tom Boonen en

‘Rambo’, die ondertussen al 39 jaar was, gaat nog enkele jaren door met wielrennen en behaalt nog heel wat overwinningen en ereplaatsen in kleinere wedstrijden. Tot hij in oktober 2013 beslist dat het goed geweest is en zijn fiets definitief aan de haak hangt. 21 jaar lang was Eeckhout profwielrenner en met enkele mooie overwinningen als Dwars door Vlaanderen, de Ronde van Midden-Zeeland en het Belgisch Kampioenschap kan hij terugblikken op een mooie carrière. De bijna 43-jarige Eeckhout blijft er nuchter bij: “Het is heel lang erg mooi geweest maar nu is het tijd om te stoppen. Je kan niet blijven rijden.” Kevin Van Impe volgen. Eeckhout en Devolder kunnen even later weer aansluiten en met vijf man gaan ze de finale in. Wanneer Van Impe probeert weg te raken, glipt de ervaren Eeckhout mee in zijn wiel en mogen ze het uitvechten in een sprint-à-deux. Eeckhout begint de sprint op kop, maar laat zich verrassen door Van Impe, die moeiteloos uit zijn wiel komt. Eeckhout kan niet meer remonteren en ziet Van Impe als eerste over de streep gaan. Hij moet vrede nemen met de tweede plaats en met het feit dat het record van Dwars door Vlaanderen voorlopig op twee zeges zal blijven staan.

In 1999 kwam hij dicht bij de zege in Gent-Wevelgem waar hij derde werd en in Kuurne-Brussel-Kuurne sleepte hij een vijfde plek uit de brand. Hofmann pakte wel de eerste etappe in de Driedaagse van West-Vlaanderen en overwinningen in Veenendaal-Veenendaal en in de Clasica de Sabinanigo.

In 2000 kwam zijn meest succesvolle seizoen er aan. De Hollander won voor de tweede keer in zijn carrière Dwars door Vlaanderen en bekwam zo mederecordhouder. Hofmann pakte in dat jaar ook de winst in de Ronde van Made en stapelde de ereplaatsen op in de klassiekers: vierde in Gent-Wevelgem, vijfde in de Ronde van Vlaanderen en vierde in Parijs-Roubaix.

Een jaar later kaapte hij nog een vijfde plek weg in E3 Harelbeke. In 2002 eindigde hij vierde in Parijs-Roubaix en in 2004 kwam hij heel dicht bij een overwinning in diezelfde kasseiklassieker. Magnus Bäckstedt klopt hem op de meet in de spurt.

Zijn carrière eindigde op 26 februari 2005. In de toenmalige Omloop Het Volk kwam hij in botsing met een paaltje en liep hij een dubbele open scheenbeenbreuk op. Na een lange revalidatie stopte de Nederlander met fietsen en ging aan de slag als ploegleider bij CSC.

Hoffman zal nooit meer uit de wielrennerij verdwijnen en is tussen 2007 en 2010 ploegleider bij HTC-Columbia/Highroad. In 2011 maakte hij de overstap naar Tinkoff-Saxo waar hij tot op vandaag in de Tinkoff-ploeg van wereldkampioen Peter Sagan tot de staf behoort.

Verder is Godefroot een van de recordhouders van Dwars door Vlaanderen. Samen met tien andere renners mocht hij twee keer zegevieren in Waregem. In 1966 was hij de beste vóór Willy Bocklant en de Nederlander Peter Post, twee jaar later stond hij tussen Willy Monty en Bernard Van De Kerckhove op het podium.

In 1979 stopte Godefroot als wielrenner, maar verdwijnen uit het peloton deed ‘de Vlaamse Bulldog’ niet. Na zijn profcarrière was hij sportief leider van IJsboerke, Capri Sonne en Weinmann. In 1992 werd hij sportief leider bij Team Telekom, waar hij in 2004 naar terugkeerde (de ploeg heette toen T-Mobile Team). In 2005 ging Godefroot met pensioen, maar lang kon hij het wielrennen niet missen, want in 2006 keerde hij alweer terug in het peloton als adviseur van Astana, een functie die hij in 2007 neerlegde nadat hij beschuldigd werd van betrokkenheid bij dopingpraktijken.